Κούβα: Ο προορισμός των ονείρων μου
24 Οκτωβρίου 2026

Τον Νοέμβριο του 2022, θα πραγματοποιούσα ένα από τα ταξίδια-όνειρο για εμένα.
Έτσι λοιπόν, ένα βράδυ του Νοεμβρίου, βρίσκομαι στο αεροπλάνο με κατεύθυνση την Αβάνα. Έφτασα βράδυ, οπότε η πρώτη μέρα-νύχτα περιελάμβανε παραλαβή από το αεροδρόμιο και ύπνο στο σπίτι που είχα κλείσει.
Όχι, δεν ταξίδεψα μόνη στην άλλη άκρη. Δεν είμαι τόσο γενναία, αλλά θα το παρουσιάσω σαν να ήμουν μόνη.
Ημέρα 1η
Η πρώτη γεμάτη μέρα ξεκίνησε με περιήγηση στην πόλη, στην Παλιά Αβάνα.
Χωρίς να έχω ακόμα διαθέσιμο ίντερνετ, με έναν offline χάρτη βρέθηκα στο κέντρο της Αβάνας. Ένας άλλος κόσμος, θα έλεγα. Αποικιακά κτίρια, ίσως πιο φτωχικά και μη συντηρημένα, από τα οποία δεν σταματούσαν να βγαίνουν φωνές, γέλια, μουσικές, αλλά και άλλα, πιο εμβληματικά, να στέκουν στον χρόνο. Πλακόστρωτα δρομάκια και μεγάλες ιστορικές πλατείες ξεπρόβαλλαν μπροστά μου. Ανάμεικτα συναισθήματα σε κατακλύζουν όταν επισκέπτεσαι τέτοιους τόπους. Σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει σε μια άλλη εποχή και δεκαετία. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό αυτής της χώρας είναι τα παλιά αυτοκίνητα. Ερχόμενα από άλλες δεκαετίες, ξεπηδούν στο τώρα και γίνονται το σήμα κατατεθέν της.
Πρώτη στάση, καφές και πρωινό. Κατά τύχη ανακάλυψα ένα ωραίο καφέ, το El Café, που έγινε το καθημερινό στέκι μου. Οι επιλογές γενικά είναι πολύ απλές σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα που έχω συνηθίσει, οπότε ήταν μια καλή επιλογή.

Συνεχίζοντας την περιήγησή μου, βρέθηκα να παρατηρώ και να θαυμάζω εμβληματικά κτίρια, όπως το Εθνικό Καπιτώλιο της Κούβας. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να βρεθώ στο εσωτερικό του, αλλά αν βρεθείς εκεί και έχεις την ευκαιρία, αξίζει να μπεις μια βόλτα μέσα και να θαυμάσεις κάποια σημαντικά σημεία αναφοράς, όπως το Άγαλμα της Δημοκρατίας (La Estatua de la República) και το Χιλιόμετρο Μηδέν (Kilómetro Cero).
Μπορεί στο Καπιτώλιο να μην κατάφερα να μπω στο εσωτερικό, αλλά ήμουν πιο τυχερή στο Μεγάλο Θέατρο της Αβάνας (Gran Teatro de La Habana Alicia Alonso). Ωστόσο, δεν ήταν όλοι οι χώροι προσβάσιμοι λόγω ανακαίνισης. Και πάλι, άξιζε να ρίξω μια ματιά σε όσα κρύβει αυτό το τεράστιο κτίριο, που βρίσκεται πάνω στη λεωφόρο Paseo del Prado. Αν θυμάμαι καλά, έπρεπε να κόψω εισιτήριο στην είσοδο και υπήρχε διαθέσιμος ξεναγός. Γενικά, δεν έχει πολύ κόσμο, οπότε βρέθηκα μέσα στο πι και φι. Επίσης, η θέα από το εσωτερικό του είναι εξίσου μαγική.
Στη συνέχεια, μια στάση στην παραλιακή λεωφόρο της Αβάνας, El Malecón, ήταν ό,τι χρειαζόμουν. Ήταν ένα σημείο ολιγόλεπτης ξεκούρασης και αγναντέματος όσων ξετυλίγονταν μπροστά μου. Κάπου εκεί κατάλαβα πού βρισκόμουν.

Ημέρα 2η
Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με road trip. Είχα κλείσει ήδη ένα ταξί, το οποίο δεν έμοιαζε σε τίποτα με τα ταξί που έχει κάποιος στο μυαλό του ή έχει συνηθίσει να βλέπει σε άλλες χώρες. Ήταν μία αντίκα… Με μάρκες αυτοκινήτων δεν τα πάω καλά, ήταν μία βιντατζιά, τέλος πάντων. Μπορείς να δεις τη φωτογραφία και, αν είσαι γνώστης, θα καταλάβεις. Ήταν σαν εκείνα τα αυτοκίνητα που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ταινίες της Φίνος Φιλμ. Εγώ και η Βουγιουκλάκη, ένα πράγμα.
Καθώς ήρθε το ταξί να με παραλάβει από το σπίτι, ξεκινήσαμε για το Varadero. Ένα πιο τουριστικό μέρος, θα έλεγα, με απίστευτα μπλε νερά, περίπου δύο ώρες μακριά από την Αβάνα. Πιο πολύ μου άρεσε το μπάνιο στη θάλασσα και η χαλάρωση που σου προσφέρει το μέρος. Σαν περιοχή, δεν έχει πολλές επιλογές πέρα από τα resort, οπότε ίσως κανείς βαρεθεί έπειτα από κάποιες ώρες, αλλά αξίζει οπωσδήποτε μια επίσκεψη.
Πίσω στην Αβάνα, η μέρα έκλεισε με δείπνο στο Los Mercaderes, αν θυμάμαι καλά. Γενικά, δυσκολεύτηκα πολύ στο κομμάτι του φαγητού. Ας μη γελιόμαστε, δεν είναι από τις χώρες με τις πιο εντυπωσιακές κουζίνες. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια εστιατόρια, όπως το παραπάνω και το La Guarida, που έχουν καλό φαγητό. Επίσης, βρίσκονται και τα δύο σε πολύ εντυπωσιακά κτίρια.
Ημέρα 3η & 4η
Η τρίτη μέρα ξημερώνει με ένα ακόμα ταξίδι, αυτή τη φορά με διανυκτέρευση. Ο προορισμός μου, το Trinidad. Πόσο όμορφο αυτό το μέρος! Επέλεξα να μην αφήσω το κατάλυμα στην Αβάνα, και με με ένα μικρό σακίδιο, να μείνω για ένα βράδυ στο μαγευτικό Trinidad. Αυτό θα έκανε το ταξίδι μου πιο εύκολο.
Με τον ίδιο τρόπο όπως την προηγούμενη μέρα, το ταξί που είχα κλείσει με παρέλαβε νωρίς νωρίς το πρωί. Το ενδιαφέρον σε αυτό το ταξίδι, που κράτησε περίπου 5 ώρες, ήταν οι συνταξιδιώτες μου. Δύο Ιταλοί, μία solo traveler Αμερικανίδα και «εγώ» βρεθήκαμε να γνωριζόμαστε στην άλλη πλευρά του κόσμου, με κατεύθυνση έναν κοινό προορισμό. Μπορεί σήμερα να μη θυμάμαι τα ονόματά τους, αλλά το ότι γνωριστήκαμε, ανταλλάξαμε ιστορίες και περάσαμε στιγμές μαζί, ως άγνωστοι μεταξύ μας, είναι αυτό που με συναρπάζει στα ταξίδια και με κάνει να εκτιμώ κάθε τους στιγμή.
Φτάνοντας στον προορισμό μας, μετά από κάποιες ώρες και μερικές στάσεις, έπαθα σοκ με το ξενοδοχείο. Ήταν σαν να βγαίνει μέσα από παραμύθι. Μαγικό! Τα σπίτια έχουν μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική που σε μαγεύει, ακόμα κι αν δεν είναι τίποτα το μοντέρνο από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Σαν να ξεπηδούν από έναν άλλο αιώνα, και αυτή είναι η γοητεία τους.
Και φύγαμε για περιπλάνηση στην πόλη. Μια ήσυχη περιοχή, με χρωματιστά σπίτια που σου γαληνεύουν το είναι.
Ο περίπατος ανοίγει την όρεξη και κάπως έτσι βρέθηκα στο La Botija. Πολύ όμορφος χώρος και πολύ καλό φαγητό. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Και για καφεδάκι, οπωσδήποτε στο Café El Mago.
Ύστερα, μετά από ένα power nap, το βράδυ είχε ραντεβού με τους συνταξιδιώτες μου για δείπνο και ποτάκι σε μια σπηλιά. Ναι, όπως το «ακούς», σπηλιά! Συγκεκριμένα, στο Disco Ayala (γνωστό και ως La Cueva). Η πρόσβαση ήταν λίγο ανηφορική, μέσα από χωματόδρομο. Ωστόσο ήταν μια αξέχαστη εμπειρία.
Το επόμενο πρωί, πριν αναχωρήσω με το ταξί πίσω στην Αβάνα, δεν γινόταν να παραλείψω μια βουτιά στην Playa Ancón.

Για να μην κουράσω και επαναλαμβάνομαι, θα πω ότι οι παραλίες της Κούβας είναι από τις ωραιότερες που έχω επισκεφθεί.
Ημέρα 5η
Με βρίσκεις πίσω στην Αβάνα, να περιπλανιέμαι ξανά και ξανά.
Κάπου στην Plaza de la Catedral, να θαυμάζω την αρχιτεκτονική του Havana Cathedral, μέσα κι έξω. Αν και δεν είμαι θρησκευόμενο άτομο, με γοητεύουν οι καθολικές εκκλησίες ένα τι παραπάνω και μου αρέσει να τις χαζεύω και να τις παρατηρώ.
Επόμενη στάση το Μουσείο της Πόλης (Museo de la Ciudad), ένα ταξίδι στον 19ο αιώνα, με παλιές άμαξες και άλλα κουβανέζικα ιστορικά στοιχεία.

Καθώς η μέρα περιλάμβανε ένα ταξίδι στην ιστορία και στα σημεία κατατεθέν της περιοχής, δεν γινόταν να λείπει από αυτό το ταξίδι το σπίτι-μουσείο του Τσε. Παίρνοντας το καραβάκι από την αποβάθρα Muelle de Luz, στην Παλιά Αβάνα, με κατεύθυνση την Casablanca. Η διαδρομή διαρκεί περίπου 10 λεπτά.
Πρώτα έκανα μια στάση στο άγαλμα του Χριστού (Cristo de La Habana). Παντού θα βρεις κι από ένα! Δεν είναι τόσο εμβληματικό και μεγάλο όσο εκείνο της Βραζιλίας, αλλά η θέα από ψηλά είναι ιδιαίτερα όμορφη.

Έπειτα βρέθηκα στο Centro Cultural Casa del Che (La Cabaña de Che Guevara), όπου πληρώνεις ένα μικρό ποσό για την είσοδο στο μουσείο. Είναι ένας μικρός χώρος, θα έλεγα, αλλά με τη δική του ιστορία.
Λίγα βήματα πιο πέρα, στην ίδια πλευρά της πόλης, βρίσκεται και το Fort of San Carlos de la Cabaña, που προσφέρει μοναδική θέα στην απέναντι όχθη της πόλης.

Εκείνο το βράδυ υποτίθεται ότι είχα προγραμματίσει να πάω στο Fábrica de Arte Cubano, αλλά μάντεψε… κοιμήθηκα! Οπότε έμεινα με την απορία. Ωστόσο, οι κριτικές που έχω ακούσει είναι πολύ καλές και, όπως μου έχουν πει, είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια άλλη πτυχή της Κούβας. Μην είσαι σαν κι εμένα και κάνεις το λάθος να μην πας. Αν βρεθείς στην Αβάνα, να πας οπωσδήποτε!
Ημέρα 6η
Τελευταία μέρα και άλλο ένα ταξί στο πρόγραμμά μου. Περίεργο;
Η μέρα είχε ιππασία και επίσκεψη σε φάρμα, για να δούμε πώς γίνονται τα περιβόητα κουβανέζικα πούρα. Στον δρόμο μας, ο οδηγός ξέκλεψε λίγο χρόνο για μια στάση στη Fusterlandia, μια ολόκληρη γειτονιά που μεταμορφώθηκε σε ένα σουρεαλιστικό, υπαίθριο έργο τέχνης. Είναι μια περιοχή ανοιχτή και προσβάσιμη σε όλους. Ένα ακόμα διαμαντάκι αυτής της πόλης.
Τελικός προορισμός ήταν η κοιλάδα Viñales. Ήταν μια ωραία εμπειρία, τόσο το να μάθεις για ένα τόσο δημοφιλές προϊόν, όπως τα κουβανέζικα πούρα, από τους ίδιους τους τοπικούς παραγωγούς όσο και το να τους στηρίξεις.
Ένα ακόμη όμορφο σημείο της περιοχής ήταν άλλη μία σπηλιά. Προσπαθώ να θυμηθώ αν ήταν η La Cueva del Agua ή η Cueva de las Maravillas. Συγγνώμη, η μνήμη μου με απατά! Αλλά υπάρχουν επιλογές και όλες είναι εξίσου όμορφες.
Τελευταία στάση πριν από την επιστροφή… το Mural de la Prehistoria. Ένα ακόμη έργο τέχνης, μια γιγαντιαία υπαίθρια ζωγραφιά πάνω σε ένα βράχο ενός λόφου, που απεικονίζει την εξέλιξη της ζωής στην περιοχή.

Ήταν μια γεμάτη μέρα, πιο κοντά στη φύση από ποτέ.
──────────────────────────────────────────────────
Αυτή ήταν, συνοπτικά, η εμπειρία μου στην Κούβα. Υπήρχαν, φυσικά, και οι πλευρές της που σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι την αδικία στον κόσμο, αλλά δεν θα σου μιλήσω γι’ αυτό.
Κράτα μόνο τις όμορφες πλευρές αυτού του τόπου.
Η Κούβα είναι ένα όνειρο!
