Σαλβαδόρ, Βραζιλία · Μέρος 2

Σαλβαδόρ: Η πόλη που με μάγεψε - Μέρος 2

27 Σεπτεμβρίου 2026

Σαλβαδόρ

Προσπάθησα πραγματικά να γράψω αυτό το ταξίδι μέρα με τη μέρα. Το πρόβλημα είναι ότι μιλάμε για ένα ταξίδι τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2024, κι εγώ το αναπολώ κάπου μέσα στο 2026. Η μνήμη μου έχει αποφασίσει να γελάει μαζί μου.

Οπότε, let’s not be hard on ourselves, Μαράκι.

Αντί να σου πω τι κάναμε ακριβώς κάθε μέρα, θα σου μιλήσω για εκείνες τις στιγμές και τα μέρη που θυμάμαι πιο έντονα. Άλλωστε, αυτά είναι που μένουν τελικά από κάθε ταξίδι.

Η εκκλησία και οι τρεις ευχές

Μία από τις πρώτες στάσεις μας ήταν η Church of Our Lady of the Rosary of the Black People.

Δεν είναι απλώς μια όμορφη εκκλησία, είναι ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά σύμβολα του Σαλβαδόρ.

Χτίστηκε από αδελφότητες Αφρικανών, σκλάβων και ελεύθερων, καθώς για πολλά χρόνια τους απαγορευόταν η είσοδος στις εκκλησίες που προορίζονταν αποκλειστικά για λευκούς. Η ανέγερσή της χρειάστηκε σχεδόν 100 χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Αυτό όμως που μου έμεινε περισσότερο ήταν οι πολύχρωμες κορδέλες, οι Fitinhas do Senhor do Bonfim, που κοσμούν το εξωτερικό της. 

Η παράδοση λέει πως δένεις την κορδέλα στα κάγκελα της εκκλησίας ή στον καρπό σου, κάνεις τρεις κόμπους και μια κρυφή ευχή για κάθε κόμπο. Οι ευχές πραγματοποιούνται μόνο όταν η κορδέλα λυθεί μόνη της με τον χρόνο.

Pelourinho: η καρδιά του Σαλβαδόρ

Από εκεί επιστρέψαμε στο ιστορικό κέντρο και συγκεκριμένα στο Pelourinho, τη γειτονιά που έχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ειλικρινά, αν μου ζητούσες να περιγράψω το Σαλβαδόρ με μία εικόνα, θα ήταν αυτή.

Πολύχρωμα αποικιακά κτίρια, λιθόστρωτα σοκάκια, μικρά τοπικά μαγαζιά και μουσική που ακούγεται από παντού. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν ακολουθείς χάρτη. Το ωραιότερο είναι απλώς να χαθείς.

Στους δρόμους θα συναντήσεις τις Baianas de Acarajé, τις γυναίκες με τις παραδοσιακές λευκές φορεσιές που ετοιμάζουν το πιο χαρακτηριστικό street food της Μπαΐα. Θα δεις καλλιτέχνες, μουσικούς και μικρές μπάντες σχεδόν σε κάθε πλατεία.

Και κάπου εκεί συναντήσαμε τους Olodum.

Ξαφνικά ακούστηκαν τα τύμπανα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο δρόμος μετατράπηκε σε γιορτή. Βρεθήκαμε να χορεύουμε πάνω κάτω μαζί με δεκάδες αγνώστους. Ήταν από εκείνες τις αυθόρμητες στιγμές που δεν μπορείς να οργανώσεις και τελικά γίνονται οι πιο αξέχαστες.

Μικρές γεύσεις της Μπαΐα

Περιπλανηθήκαμε για αρκετή ώρα στο Largo do Pelourinho, δοκιμάζοντας ό,τι μας έκανε εντύπωση.

Καρύδες, φρέσκοι χυμοί από τροπικά φρούτα, τοπικά κοκτέιλ και φυσικά το περίφημο Acarajé.

Θα σου πω την αλήθεια: δεν έγινε το αγαπημένο μου φαγητό. 

Αλλά δεν μετανιώνω ούτε λεπτό που το δοκίμασα. Για μένα, το φαγητό είναι κομμάτι της εμπειρίας του να γνωρίσεις έναν τόπο. Δεν χρειάζεται να σου αρέσουν όλα, αρκεί να είσαι πρόθυμος να τα δοκιμάσεις.

Και κάπως έτσι, χαμένοι στα χρώματα, στη μουσική και στις μυρωδιές του Pelourinho, κατάλαβα γιατί το Σαλβαδόρ ήταν η πόλη που τελικά με μάγεψε περισσότερο από όλες.

Μια στάση που δεν περίμενα να αγαπήσω

Κάπου ανάμεσα στις βόλτες μας στο Pelourinho βρεθήκαμε και στο Studio Negra Jhô – Penteados Afro, γιατί είχα βάλει στόχο να δοκιμάσω για πρώτη φορά αφρικανικές πλεξούδες.

Ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά, θα έλεγα. Δεν κάνουν όλα για όλους.

Αυτό που τελικά θυμάμαι περισσότερο, όμως, δεν είναι τα μαλλιά μου. Είναι οι άνθρωποι. Παρόλο που δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, καταφέραμε να συνεννοηθούμε με χαμόγελα, χειρονομίες και πολλή καλή διάθεση.

Η ιδιοκτήτρια, γνωστή ως Negra Jhô, έχει δημιουργήσει κάτι πολύ περισσότερο από ένα κομμωτήριο. Είναι ένας χώρος που προωθεί τη μαύρη ταυτότητα, την ενδυνάμωση των γυναικών και την καταπολέμηση του ρατσισμού μέσα από την τέχνη και την ομορφιά. Αν βρεθείς στο Σαλβαδόρ, μην διστάσεις να περάσεις έστω για να γνωρίσεις τον χώρο.

Το ηλιοβασίλεμα που… χάσαμε

Ένα από τα βράδια ξεκινήσαμε για το Farol da Barra, το πιο γνωστό σημείο της πόλης για να δεις το ηλιοβασίλεμα.

Φυσικά, ως δύο Ελληνίδες που δεν είμαστε ποτέ έτοιμες στην ώρα μας, καθυστερήσαμε.

Το ηλιοβασίλεμα μας βρήκε κάπου στη μέση της διαδρομής.

Και ξέρεις κάτι; Νομίζω ότι το απολαύσαμε περισσότερο έτσι.

Από μακριά βλέπαμε ήδη το πλήθος να έχει γεμίσει τον φάρο. Εμείς, αντίθετα, καθίσαμε πιο ήσυχα, χαζεύοντας τον ουρανό να αλλάζει χρώματα χωρίς να προσπαθούμε να βρούμε μια θέση ανάμεσα σε εκατοντάδες ανθρώπους. Μερικές φορές τα ταξίδια βγαίνουν καλύτερα όταν δεν πάνε ακριβώς όπως τα σχεδίασες.

Οι μικρές στιγμές που μένουν

Οι βόλτες στην Porto da Barra, τα βραδινά ποτά, λίγοι αυτοσχέδιοι χοροί σάμπα και μικρές εξορμήσεις σε κοντινές γειτονιές ήταν επίσης κομμάτι του ταξιδιού μας.

Δεν θα στα περιγράψω όλα αναλυτικά. Κάποια πράγματα, μεταξύ μας, είναι απλώς οι όμορφες μικρές στιγμές που συμπληρώνουν ένα ταξίδι και δεν χρειάζονται πάντα ολόκληρη ιστορία.

Αυτό ήταν το Σαλβαδόρ για εμάς.

Μια πόλη γεμάτη χρώμα, μουσική, ανθρώπους και μια ενέργεια που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Κι αν με ρωτάς… θα ξαναπήγαινα χθες.

Read in English

Baianas de Acarajé

Πολιτιστικό σύμβολο της Bahia

Ιστορικά, οι Baianas ήταν σκλαβωμένες ή απελευθερωμένες έγχρωμες γυναίκες που πουλούσαν φαγητό στους δρόμους της Bahia. Με τα έσοδα από το Acarajé, πολλές κατάφεραν να αγοράσουν τη δική τους ελευθερία αλλά και εκείνη των οικογενειών τους.

Σήμερα, το επάγγελμά τους έχει αναγνωριστεί ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Βραζιλίας.